तपाईको पसल र अन्य सुनचांँदी पसलमा के फरक छ ?
सुनचांँदी पसल त यहांँ धेरै छन । तर ग्राहकले जहिले पनि आफूले किनेको गहना गुणस्तरमा विश्वास गर्छ । बजारमा सबै पसलहरु एकै प्रकारका हुन्छन भन्ने छैन । सबैको नियत एउटै हुन्छ भन्ने पनि छैन । सुनमा मिसाबट गर्ने ग्राहकलाई ठगी गर्ने बिषय पनि बाहिर आएका हुन्छन । तर विगत ५५ बर्षदेखि हामीले विश्वासको विरासत धानेका कारण पनि हाम्रो पसल अन्यको भन्दा फरक छ । अर्को कुरा हामीसंँग ग्राहकलाई चाहिने आवश्यक गरगहना तोकिएकै समयमै तयार पार्ने गरिन्छ । व्यवसायमा विश्वास जित्दै गएपछि एकले अर्कालाई रिफर गर्दछन । जसका कारण हाम्रो पसलमा दिनभर ग्राहकको कमी हुदैन । जिल्लाका उद्योग व्यवसायी , ठूला वर्गदेखि मध्यम वर्गसम्मको लागि रोजाईको पसल बनेको छ ।

कति जनालाई रोजगारी दिनु भएको छ ?
सुनका गरगहना बनाउन कालिगढ चाहिन्छन । कति प्रकारका डिजाइन मेशीनबाट पनि गर्ने गरिन्छ । यहांँ २० जनाजति कालिगढ छन । अन्य काउन्टरमा बसेर बेच्ने छन । मेरा दुईछोरापनि यही व्यवसायमा छन । २५, ३० जना जतिलाई  प्रत्यक्ष रोजगारी दिएको छु । आबश्यकता अनुसार रोजगारीमा घटबढ भइरहन्छ ।

यो पेशा अन्य पेशा भन्दा अलि संवेदनशील , जेखिम पेशा भन्छन नि ?
हो यो पेशा अन्य भन्दा बढी रिस्क छ , हिजोका दिनमा त्यति थिएन तर पछिल्लो समय अलि बढी डर र त्रास हुदै गएको छ । किनकी यो क्यास पैसा जस्तै धातु हो । जहांँकही पनि बिक्री हुन्छ । यो पेशामा लगानी पनि उत्तिकै चाहिन्छ । मानिसको आंँखा , सरकारको आंँखा चोरको आंँखा पनि यही व्यवसायमा परेको छ । विकसित देशमा सरकारले सुरक्षा दिन्छ यस्ता व्यवसायलाई तर नेपालमा यो व्यवसायलाई गम्भिर रुपमा सरकारले चासौनै दिन्न । जसका कारण पसल फोडिने, चोरी, लुटपाट हुने क्रम बढ्दो छ । हामीले करौडौ रुपैयांँ ऋण लिएर व्यवसाय सञ्चालन गरेका हुन्छौं तर चोरी लुटपाट भयो भने राज्यको तर्फबाट केही सेवा सुविधा छैन । हामीले सबै ठाउंँमा गरेर पांँच प्रकारका कर तिर्छौ ,तर राज्यले हामीलाई दोस्रो दर्जाको नागरिकको रुपमा हेर्ने गरेको छ । आफूलाई आवश्यक पर्ने प्रशस्त सुन पनि पाउंँदैनौ । अर्को कुरा यसको दर अन्र्तराष्ट्रिय बजारमा भर पर्छ । दिनहुंँ घटबढ भइरहन्छ । सुनको मुल्य बढ्दा ग्राहकले किन्दैन घट्दा आफ्नो खरिद मुल्य पनि निस्कदैन । चारैतर्फबाट हामी सुनचांँदी व्यवसायी मारमा छौ ।

यति धेरै जोखिम प्रकृतिको व्यवसाय हुंँदा पनि यसलाई नै निरन्तरता दिनु भएको छ किन?
के गर्नु पुर्खादेखि चलिआएको व्यवसाय मैले जानेको पनि यही व्यवसाय हो । के गर्नु मेरो बाध्यता हो । काम गर्नै पर्यो । आफ्नो पिता पुर्खाको विडो थाम्नै पर्यो । अब पेशा परिवर्तन गर्ने बेला आइसक्यो । त्यसैले यो पेशासंँगै मैले होटल व्यवसायलाई निरन्तरता दिन लागेको छु ।

तपाई यस बाहेक अन्य कुन कुन संस्थामा आबद्ध हुनुहुन्छ ?
म थुप्रै सामजिक तथा व्यवसायिक संस्थामा आबद्ध छु । उद्योग वाणिज्य संघको कार्यसमितिमा बसेर थुप्रै बर्षदेखि काम गरेको छु । नेवारहरुको समाज नेवा पुचःको नेतृत्व गरिराखेको छु । श्री मनकामना बचत तथा ऋण तथा बचत सहकारीको अध्यक्षता गरिरहेको छु । साथै ७० लाखको लागतमा मैलै लोकमान मार्ग मार्ग बनाएको छु । नारायणी नदी किनारमा ७० लाखको लागतमा बुद्धको मन्दिर र चौतारो बनाएको छु । यस्तै बालकुमारी स्ुकल, चितवन हाइस्कुल मा पनि सहयोग गरेको छु । व्यक्तिगत रुपमा मैले थुपै्र सामाजिक संस्थामा नगद तथा जिन्सी सहयोग गर्दै आएको छ ु ।

अन्त्यमा, यो व्यवसायमा आउने नयांँ व्यवसायीलाई के भन्न चाहनुुहुन्छ ?
यो व्यवसाय जति खोल्न सजिलो छ , सञ्चालन गर्न निकै कठिन छ । यो व्यवसायमा आउनु भन्दा अगाडी सोचेर विचार गरेर आउन आग्रह गर्दछु । यो व्यवसायमा लगानीको सुरक्षाको वातावरण छैन । यो व्यवसाय लगानी बढी र फाइदा कम हुने व्यवसाय र जोखिम बढी भएको व्यवसाय हो । बजारको माग र आबश्यकता हेरेर मात्र यो व्यवसायमा आउनुस भन्न चाहन्छु