अध्ययनका प्रमुख लेखक हिरेन सोलंकीले भने- ‘पहिले धेरै अध्ययनहरू भइसकेका छन् । तिनीहरू साइटको भ्रमण गर्छन् र उदाहरणका लागि, माटो र पुराना रूखहरूमा डेटा सङ्कलन गर्छन् । यसले बढी वा कम वर्षा भएको थियो कि थिएन भनेर प्रकट गर्दछ । यसले गुणस्तरको संकेत दिन्छ, तर हामीले त्यो समयमा कति वर्षा घट्यो, वा कहिले खडेरी परेको थियो र कुन समयमा भएको थियो भनेर पत्ता लगायौं ।

पीएचडी विद्यार्थी हिरेन सोलंकीका अनुसार- ‘हडप्पा सभ्यता मूल रूपमा पश्चिमी क्षेत्रमा अवस्थित थियो, तर खडेरी बढ्दै जाँदा, सभ्यता सिन्धु नदीको नजिक सर्यो। त्यसपछि, मध्य क्षेत्र, अर्थात् सिन्धु नदीको किनारमा पनि खडेरी पर्यो । त्यसपछि, मानिसहरू सौराष्ट्र (गुजरात) र अन्य तल्लो हिमालयी क्षेत्रहरूमा सरेका थिए, जहाँ नदीहरू तलतिर बग्छन् ।
पत्रका सह-लेखक प्रोफेसर विमल मिश्र भन्छन्- ‘विगतमा धेरै सिद्धान्तहरू छन्, सिन्धु उपत्यका सभ्यता अचानक ध्वस्त भयो, हामीले यस अनुसन्धानमा देखाएका छौं कि यो त्यस्तो थिएन, बरु धेरै सय वर्षसम्म चलेको खडेरीको श्रृंखला थियो । यी खडेरी धेरै लामो समयसम्म रह्यो । औसतमा, खडेरी ८५ वर्षभन्दा बढी समयसम्म रह्यो । यद्यपि, केही औसत १०० वा १२० वर्षसम्म रह्यो ।’

प्रोफेसर विमल मिश्रले भने- ‘धेरैजसो पहिलेका अध्ययनहरू मोटे रिजोल्युसन (कम-रिजोल्युसन डेटा) र गुफाहरू आदिको अध्ययनमा आधारित थिए । यो पहिलो पटक हो जब हामीले नदीहरूको प्रवाहको अध्ययन गरेका छौं । पानीको स्रोतहरू कसरी परिवर्तन भएका छन् भनेर अवलोकन गरिएको छ । बसाइँसराइलाई पनि यससँग जोडिएको छ ।’

तापक्रम वृद्धिका कारण पानीको अभाव

सिन्धु घाटी सभ्यताको यो अनुसन्धान वातावरणीय दृष्टिकोणबाट गरिएको छ । यस अनुसन्धानले समय-परिवर्तनशील जलवायु सिमुलेशन मोडेलहरूलाई हाइड्रोलोजिकल मोडेलिङसँग जोडेको छ । वैज्ञानिकहरूले लामो खडेरीको समयमा यस क्षेत्रमा तापक्रम लगभग ०.५ डिग्री सेल्सियसले बढेको छ, जसले गर्दा पानीको अभाव अझ गम्भीर बनेको पत्ता लगाएका छन् ।

हिरेन सोलंकीका अनुसार- ‘हामीले त्यो समयमा तापक्रम बढेको देख्यौं । यसले हिमनदीहरू पग्लिएर नदीहरूलाई पानी प्रदान गर्‍यो । यसरी पानीको उपलब्धताले मानिसहरूलाई हिमालयतिर डोर्‍यायो। अर्कोतर्फ, सौराष्ट्रमा बसाइँसराइ अन्य क्षेत्रहरू भन्दा अलि राम्रो वर्षाको कारणले भएको थियो। यसबाहेक, सौराष्ट्रमा व्यापार सञ्जाल पनि थियो ।’ उनी थप्छन्- ‘हामी यो साइट पूर्ण रूपमा गायब भएको भन्दैनौं, तर मानिसहरू जलवायु परिवर्तनसँग अनुकूल हुन एक ठाउँबाट अर्को ठाउँमा सर्न थाले । मानिसहरूले आफ्नो बाली परिवर्तन गरे ।’

अध्ययन अनुसार, मनसुनको कमी र नदीको बहावको कारण कृषिमा गम्भीर असर परेको थियो। मानिसहरूले गहुँ र जौको सट्टा अन्य बालीहरू उब्जाउन थाले अर्थात् पानीको अभावले हडप्पावासीहरूलाई कम पानी चाहिने बालीहरूमा सर्न बाध्य बनायो । प्राध्यापक मिश्राका अनुसार, पूर्व-हडप्पा र शिखर हडप्पा अवधिमा जाडोको वर्षाले खडेरीको प्रभावलाई धेरै हदसम्म कम गर्‍यो, तर हडप्पाको अन्त्यतिर जाडोको वर्षाको अभावले मध्य क्षेत्रहरूमा कृषिको लागि अन्तिम उपायलाई पनि समाप्त पार्यो ।

सोलंकी बताउँछन्- ‘मानिसहरूले आफ्नो खेती गर्ने अभ्यासहरू परिवर्तन गर्न थाले; तिनीहरूले कोदो खेतीमा परिवर्तन गरे, अर्थात्, खडेरी सहन सक्ने बालीहरू । मानिसहरूले प्रारम्भिक खडेरीको समयमा यस्तै रणनीति प्रयोग गरे, तर खडेरी बढ्दै जाँदा र पानीको अभाव हुँदै जाँदा, ठाउँहरू ठूलाबाट साना शहरहरूमा रूपान्तरण हुन थाले, जसको अर्थ मानिसहरू साना क्षेत्रहरूमा बसोबास गर्न थाले ।’

प्रशासनको भूमिका के थियो ?

सिन्धु घाटी सभ्यता यसको उत्कृष्ट योजनाको लागि परिचित छ । तर खडेरीको समयमा प्रशासनले कस्तो भूमिका खेलेको हुन सक्छ ? सोलंकी भन्छन्- ‘जताततै खडेरी थियो, तर जहाँ प्रणाली राम्रो थियो, त्यहाँ मानिसहरू बाँच्न सक्षम थिए । तर, तेस्रो र चौथो खडेरी पर्दा, मानिसहरू बसाइँ सर्न थाले ।’ हिरेन सोलंकीका अनुसार- ‘हामीले हडप्पा सभ्यता कसरी एक ठाउँबाट अर्को ठाउँमा सर्यो भनेर देखेका छौं । यसको पतन वा लोप हुनुको कारण के थियो ? तर सभ्यताको पतनको एक मात्र कारण वातावरण थिएन । अन्य धेरै कारणहरू थिए, किनकि बीचमा वर्षहरूमा खडेरी पनि परेको थियो ।’

बाँध, नदी र मानिसहरू सम्बन्धी दक्षिण एसिया नेटवर्कका संयोजक हिमांशु ठक्कर भन्छन्- ‘यो अनुसन्धानले एक प्राकृतिक घटनालाई बोल्छ जसमा धेरै दशकहरूमा चार खडेरी पर्यो । आज, हाम्रो भूजल, नदी र वनहरू द्रुत गतिमा घट्दैछन् । त्यतिबेला जे भयो त्यो प्राकृतिक थियो, तर आज जे भइरहेको छ त्यो मानव निर्मित अवस्था हो । यो अझ खतरनाक छ ।’