अब भन्नुहोस,
सर्वसाधारण बिरामी पर्दा उपचार पाउने पाने ठाउँमै महिला बलात्कृत हुनु कति अजारकताको विषय हो । वर्तमान समयमा महिलामाथि हुने यस्ता प्रकृतिका घटनाहरु बढ्दो क्रममा छ । सबैले पाउने सार्वजनिक संस्थामा महिलामाथि नै असैश्य व्यवहार किन हुन्छन ? यस्तै शारिरीक र मानसिक तनावले महिलाहरु आज यि घटना बाहिर ल्याउन सकिरहेका छैनन् । घट्ना बाहिर ल्याउन कानुनी ज्ञान, परामर्श नहुँदा पनि यसबारे साक्षात्कार हुन नसक्नुका साथै समबन्धित अधिकारकर्मीहरुको पहुँतामा पुग्न समेत सकिरहेका छैनन । महिलालाई हौसला प्रेरणा, सम्मान खोई रु समाजमा आफनो अस्तित्वका लागि आफुमाथि हुने विभिन्न किसिमका अन्याय र घृणित क्रियाकलापको दमनका शिकार हुँदै समस्या, पीडा र मानसिक तनावसहित आफुलाई समाजमा पुनस्र्थापित गर्दै आएका छन् ।

वर्तमान परिवेशमा महिलाको स्थिती हेर्ने हो भने ज्यादै दुःख लाग्दो छ । हरेक क्षेत्रमा माहिलामाथि बलत्कार, कुटपिट र हिंसा भइरहेको छ । महिला माथि भएका रहेक हिंसाको लेखाजोख सरकारले गर्नै पर्छ । यही उनीहरुको समस्यालाई सरकारले समाधान गर्न सकेन भने भोली समाजको निर्माण आजै गर्न सकिन्छ की भोली कस्तो समाज निर्माण हुँदै छ । मुलुक कस्तो बन्दै छ । महिलाको हक अधिकार र उनीहरुको आवाजलाई बुलन्द गर्नेबाटै नै महिला पीडित बनेका छन् । महिला स्वास्थ्यकर्मीबाटै महिला पीडित बनेका छन् । उपचार गर्ने डाक्टरबाटै पीडित छन् । पढाउने शिक्षकबाटै पीडित छन् । सँगै काम गर्ने सहकर्मीबाटै महिला पीडित छन् । अब भनौँ महिला कसरी सुरक्षति छन् ? कसरी सुरक्षित छन् ?

यतिबेला देश कोरोना भाईरससँग जुधिरहेको छ । यसको रोकथाम न्युनिकरण तथा उच्च सर्तकताका लागि मुलुकमा लकडाउनमा छ । सरकारले कोरोना नियन्त्रण तथा रोथामका जुटि रहेको छ । संक्रमित नागरिकहरुलाई व्यवस्थापन गर्नका लागि आइशोलेसन र प्रिआइशोलेसन निमार्ण गरेको छ भने, करडौँको लागतमा विदेशबाट आउने नागरिकहरुको व्यवस्थापनको लागि क्वारेन्टिहरु निर्माण गरेको छ । क्वारेन्टिनमा सरकारले नागरिकलाई सहि रुपमा व्यवस्थापन गर्न नसक्दा महिलाहरु यहाँनै बलत्कृत भइ रहेका छन् । अन्य व्यक्तिहरुबाट थिपोमिचोर चेपुवामा परेका छन् । लकडाउन जारी गरेको ४ महिना बित्न लागि सक्यो तर व्यवस्थित, मर्यादित र महिलामैत्री क्वारेन्टिनको व्यवस्था अझै हुन सकेको छैन । जसको प्रत्यक्ष असर महिलालाई नै परेको छ । यि बाहेकका घट्नाहरु पनि आम सञ्चार माध्यममा आईरहेका छन । तर यसको विकल्प, अनुसन्धान र व्यवस्थित क्वोन्टिनका लागि सरकारले अझै पहल गर्न सकेको छैन । लकडाउनकै समयमा पहिलेको तुलनामा बलत्कारका घटनाहरु पनि बढि रहेका छन् ।

नेपाल सरकारले महिलाका लागि नीति, कार्यक्रम र आवश्यक बजेट विनियोजन गर्छ केवल सैद्धान्तिक रुपमा । महिलाका क्षेत्रमा कुनै पनि प्रभावकारी काम भएका छैनन् । सरकारले खाली यति उति बजेट विनियोज मात्रै भन्ने गरेको छ । यसले गर्दा पीडामा परेका महिलाहरु माथि उठ्न र न्याय पाउन सकिरहेका छैनन् । विषमा सरकार उदासिन छ । सरकारले बजेट मात्रै छुट्याउने तर त्यसको प्रभावकारीता र उपलब्धिका बारेमा अनुगमन तथा निरिक्षण नगर्दा बजेट ‘जसको शक्ति उसकै भक्ति’ भने जस्तै भएको छ । कतिपय क्षेत्रमा महिलाका लागि छुट्याइउका बजेटहरु पनि गुपचुप भएका छन् ।

काम गर्र्ने आश्वासनकै भरमा महिलालाई राखे पनि व्यवहारिकता र कार्यान्वयनमा भने उही ‘मुखमा रामराम बगलीमा छुरा’ जस्तै भएको छ । कार्यक्रमहरु ल्याउछौ, बनाउछौ, निर्माण गर्छौ, महिलालाई सक्षम बनाउछौँ भन्ने कुरा केवल मौखिक रुपमा दिईने आश्वासन मात्रा हुन् । सरकारलाई वार्षिक रुपमा महिलाको क्षेत्रमा ५० प्रतिशत पनि काम गर्न पनि मुस्किल छ । जसका कारण २१ औँ शताब्दीमा पनि महिलाहरु हिंसा, यौन शोषणको दलदलमा फसिरहेका छन् । पारिवारिक, आर्थिक, सामाजिक र मानसिक तनावमा महिला नै छन । महिला न आफन्तीबाट सुरक्षित छन, न घर न समाज, न सरकारबाट नै ।

महिलाको हक अधिकार लैङ्गिक समानता आखिर संविधानको पानामा मात्रै सिमत रहे । जबसम्म सरकार महिलाको हरेक विकासमा र लैङ्गिक समानताका लागि तदारुकताका साथ लाग्दैन तबसम्म महिला, यौन शोषण अन्य समस्याबाट मुक्त हुन सक्दैन । महिला सवल र सक्षम बन्नको लागि रहेक क्षेत्रका महिलाहरुलाई सक्षम बन्ने किसिमको तालिम, अभिमुखिकरण र अन्य कार्यक्रमको जरुरत हुन्छ । महिला जब सक्षम बन्छन् तबमात्रै मुलुक समृद्धिको यात्रामा अगाडी बन्न सक्छ । तसर्थ सबैले नारीलाई सम्मान गर्न सिकौँ, माया गर्न सिकौँ । महिलालाई हरेका क्षेत्रमा सहभागी बनाउँ ।