२०४० सालमा स्थापना भएको यो विद्यालयले बर्षौदेखि यही विकटताको खाल्डोमा रहेर पनि धेरै जनालाई सफलताको शिखरमा पु¥याएको छ । यही विद्यालयमा अध्यन गरेका कयांै विद्यार्थी अहिले सरकारी तथा उच्च ओहदामा कार्यरत छन् ।

विहान दुई घण्टा बेलुका दुई घण्टा साँझ गरी दिनको चार घण्टा बिताएपछि बल्ल साना, ठूला नानीहरू विद्यालयमा पढ्न पाउँछन् ।

नगरपालिकाले यहाँको विकटतालाई महसुस गरी ध्यान पुर्‍याएको छ । सम्भवतः दुई वर्षभित्र यहाँ स्थायी सडक बन्ने र यस भेगवाट विकटता विस्थापन हुने नगरप्रमुख कार्की बताउँछन् ।

त्यसो त सम्बन्धित निकायको व्यवास्ताले पनि बर्षाैदेखि छोड्के र यस विद्यालय निकै विकटताको खाडलमा रहेको छ स्थानीयको बुझाइ छ । ‘पछिमात्र स्थानीय सरकारको अखाँ पर्दैछ । यही गतिमा ध्यान दिएको भए यतिन्जेलसम्म निकै सुगम भइसक्थ्यो होला ।’ स्थानीय युवा सोमबहादुर बम्जनले भने ।

सामान्य स्वास्थ्य चौकी पुग्न यहाँका बासिन्दालाई अझै घण्टाँै हिड्नु पर्ने बाध्यता छ । बिरामी हँुदा एम्बुलेन्स पुग्दैन । नदीको किनारलाई नै सडक ठानेर सवारीसाधन चल्छन् । बर्षायाममा यहाँ नाकावन्दी जस्तै हुन्छ । न विद्यार्थी विद्यालय पुग्न सक्छन् न त शिक्षक नै । त्यसैले हरेक बर्षायाममा करिब दुई महिना विद्यालय बन्द हुन्छ ।
अझै पनि शिक्षकहरू यहाँ पर्याप्त मात्रा नभएको गुनासो गर्छन । स्थानीय कदमबहादुर आले । ‘शिक्षकहरू थिएनन् बल्ल एक जना शिक्षक नगरले पठाएको छ । अझै केही दरबन्दी आवश्यक छ ।’ उनले भने ।

विद्यालयमा अध्यन गर्ने विद्यार्थीहरूको मात्र होइन स्थानीयको पनि छोड्के गाउँमा समस्या छ । बजार जान मात्रै यहाँबाट तीन घण्टा हिड्नुपर्छ, वर्षायाममा त बजारसम्म जान नसक्ने अवस्थाले पहिल्यै जोहो गरेर राख्नुपर्ने उनीहरूको भनाइ छ ।

‘छोराछोरीहरूको कापी, कलम सकिँदा कहिलेकाही महिनांैसम्म समस्या पर्छ ।’ स्थानीय कदमवहादुर भन्छन् ।

विद्यालयको अवस्था जस्तोसुकै भएपनि यही पढेका विद्यार्थीहरू देशको उच्च ओहदामा भएको र विकटता जस्तोसुकै भएपनि ज्ञान र शिक्षामा भने सुगमता छरेको स्थानीय बताउँछन् ।