मुलुकमा समृद्धि हासिल गर्न शिक्षा क्षेत्रमा सुधार गर्न जरुरी छ । बाह्य मुलुकमा उच्च शिक्षा हासिल गरेर आएका नेताहरुले पनि आफ्नो मुलुकको शिक्षा क्षेत्रमा सुधार गर्न यथेष्ट काम गर्नु भएको देखिन्न । यो जायज कुरा होइन । मुलुकको विकास भनेको शिक्षा हो । हामीले कतिपटक भनेका छौँ, शिक्षामा राजनीतिकरण नगरौँ । राजनीतिक भर्ती गर्ने ठाउँ प्राज्ञिक थलो बनाउँदा आज त्रिभुवन विश्वविद्यालयको अवस्था दयनीय बन्दै गएको छ । मुस्किलले भर्ना पाउने पुल्चोक इन्जिनियरिङ कलेजमा मागेको सङ्ख्यामा समेत विद्यार्थी भर्ना नभएका विषय मुलुकका लागि दुःखको विषय हो ।

शिक्षा क्षेत्रलाई विश्वसँग प्रतिस्पर्धा गराउन सक्षम बनाउनुपर्छ । विश्वविद्यालयमा प्राध्यापक, उपकुलपतिको स्वतन्त्र प्रतिस्पर्धाबाट चयन गरी स्वतन्त्र ढङ्गले सञ्चालन गर्न आवश्यक छ । शिक्षा क्षेत्रमा लगानी कम भएका विषय आएका छन् । बजेटभन्दा पनि व्यवस्थापन राम्रो नभएको हो । सरकारी विद्यालयप्रति जनतालाई मेरो हो भन्ने अपनत्व गराउन सकेनौँ । हामीसँग उपलब्ध स्रोतसाधनलाई सही ढङ्गले सञ्चालन गरेमा प्रतिफल राम्रो आइहाल्छ नि । तर हामीले व्यवस्थापन गर्न चाहेनौँ । सरकारी विद्यालयलाई प्राथमिकतामा राख्न चाहेनौँ ।

मेरो राजनीतिक अनुभवमा विगतको राजनीति र अहिलेको राजनीति तुलनात्मकरूपमा धेरै फरक छ । मैलै देखेर सुरु गरेको राजनीतिमा सुमधुर सम्बन्ध, विश्वास, असल राजनीतिक संस्कार थियो, तर अहिले छैन । वर्तमान राजनीतिमा दल, कार्यकर्ता, नेताबीचको खस्कदो अविश्वासले राजनीतिक संस्कारमा असर पारेको छ । पञ्चायत हेरेँ, बहुदल, गणतन्त्र हँुदै अहिलेसम्मको अनुभव आफैँमा अचम्मको राजनीतिक संस्कारको विकास भएको छ । राजनीतिक यात्राका क्रममा मैले प्रत्यक्षतर्फ दुईपटक टिकट मागेँ, तर मलाई पार्टीले दिन सकेन ।

म त चुनाव लड्न तयार हो । मलाई मैले गरेको कामप्रति विश्वास छ । जनताले मलाई माया गरेका छन् भन्ने मेरो विश्वास हो तर परीक्षण गर्ने मौका मलाई पार्टीले दिएको छैन । पार्टीले आवश्यक ठानी म सांसद त बनेकी छु । इतिहास बोकेको, सबैभन्दा पुरानो पार्टी, संसद्मा ठूलो पार्टीको प्रतिनिधित्व गरेको नेपाली कांग्रेसबाट प्रत्यक्षतर्फबाट एकजना महिलामात्र निर्वाचित भएको छ । यो भन्न म आफैँलाई लाज लाग्छ । नेपाली राजनीतिक परिवर्तनमा महिलाको ठूलो योगदान छ । कानुनमा सुनिश्चित नभएसम्म प्रत्यक्षतर्फ महिलाको प्रतिनिधित्व वृद्धि हुँदैन ।

महिला चुनाव लड्न सक्षम छन् । तयार छन् । तर पार्टीले नचाहेकै कारण महिला निर्वाचित नभएको अवस्था छ । समानुपातिक निर्वाचन प्रणाली र महिलाप्रति राजनीतिक दलले हेर्ने दृष्टिकोणका कारण प्रत्यक्ष निर्वाचन तथा चुनाव क्षेत्र पुरुषको अंश र समानुपातिक प्रणाली महिलाको दाइजोजस्तो बन्न पुगेको छ । (झापा जिल्ला, बुद्धशान्ति स्थायी ठेगाना हुनुभएकी सांसद सरिता प्रसाईं संविधानसभा सदस्य, पूर्वकृषि राज्यमन्त्री र २०७४ सालमा राष्ट्रियसभा सदस्य प्रमुख सचेतकका रूपमा हुनुहुन्थ्यो । हाल नेपाली कांग्रेसबाट समानुपातिकतर्फबाट प्रतिनिधिसभा सदस्य हुनुहुन्छ । उहाँसँग राससका समाचारदाता सीता भट्टराईले गरेको कुराकानीका सम्पादित अंश)